Maar goed, eerst naar Oostenrijk dus. Leibnitz ligt in het uiterste zuiden. Voor de Tweede Wereldoorlog lag het zelfs in Joegoslavië, maar bij de herverdeling viel het net buiten het huidige Slovenië. Leibnitz is niet zo spannend, maar het dichtbij gelegen Oostenrijkse Graz is dat zeker wel. Een middeleeuwse binnenstad (op Werelderfgoedlijst van de UNESCO) gecombineerd met moderne architectuur. Kortom, wij gingen er weer achteraan.

Het Kunsthaus in Graz

'Eiland' in rivier de Mur

Jim zijn klasse (tot 81 kilo) telde 56 judoka’s verdeeld over 4 poules en was bizar sterk bezet. Judoka’s uit Japan, Brazilië, veel uit de voormalige Sovjet-Unie en noem maar op. Het zou zomaar nog wel eens zwaarder dan een WK kunnen zijn. Zo zaten er hier bijvoorbeeld 5 Russen in Jim z’n klasse, terwijl er aan een WK maar maximaal twee judoka’s per land mogen deelnemen.

De loting was vrijdag al bekend en Jim ‘trof’ in z’n eerste partij Ruslan Godisov. Godisov is de nummer 1 van Wit-Rusland (Belarus), tweevoudig Europees kampioen bij de cadetten etc. Kortom, had beter gekund :(

Het toernooi zou volgens de website van de European Judo Union om 10 uur ‘s ochtends beginnen en wij zaten (in Graz) op 35 minuten rijden van Leibnitz. Toen we (rond tien voor negen) de parkeergarage van ons hotel uit wilden rijden werd ik gebeld door een judoka-vader. Wat bleek: het toernooi begon een uur eerder, oftewel over ACHT minuten en Jim was de vijfde partij. Nou weet je het nooit met judo, er zit zelfs geen tijdslimiet meer op de golden score, maar het leek een onhaalbare taak om nog op tijd in de sporthal aan te komen. We gingen het natuurlijk wel proberen (arme gehuurde Fiat 500).

We hadden aardig wat minuten van de tijd afgereden en konden gelukkig ook snel een parkeerplaats vinden. We renden zo hard als we konden de hal in en de overvolle tribunes op. Er werd op 4 matten gejudood, en wie stonden daar op mat 3. Jawel, Jim en Godisov. Rennen dus richting mat 3. Ze waren al twee minuten bezig en Jim stond een waza-ari achter. Ik gooide van alles uit m’n rugzak want mijn fototoestel zat helemaal onderin, haalde als een speer de hoes er vanaf, zette hem aan, keek weer naar de mat, en... te laat, Jim lag op z’n rug en de partij was afgelopen.

Shit happens. Zowel voor Jim als voor ons. Nu was het afwachten of Godisov de halve finale zou halen, want dan mocht Jim immers gaan herkansen. Godisov won z’n volgende partij op ippon van de Hongaar Bevis, en daarna ook op ippon van de Est Kuusik. Hij was nu nog slechts 1 winstpartij verwijderd van de halve finale en moest het gaan opnemen tegen de Serviër Nemanja Majdov. Het zag er goed uit, maar 5 seconden voor het einde belandde Godisov in een houdgreep waar hij niet meer uit kwam... Over en uit voor Jim dus.

Van horen zeggen schijnt Jim in het begin van de partij erg overtuigend te hebben gejudood. Zolang hij Godisov’s rechtermouw kon controleren, kon deze geen kant op. Jim hield dit helaas niet non-stop vol, en zo kwamen de kansen (uchi-mata) voor Godisov.

Jim woog van de week trouwens slechts 76 kilo en dat is zeker op dit niveau in de klasse tot 81 kilo echt veel te licht. Door al zijn verplichte bondstrainingen (6 in de week) en zijn vwo examen had hij echter geen tijd over voor het krachthonk. Hij hoopt dan ook van de zomer die kilo’s er middels krachttraining aan spiermassa bij te ‘krijgen’.

Jim blijft nog twee dagen in Leibnitz voor een trainingskamp met de meeste judoka’s van het toernooi. Zo zal hij qua judo hier uiteindelijk meer dan genoeg aan z’n trekken komen.

Trainingskamp Leibnitz 2013

In de klasse tot 81 kilo werd de (onverslaanbaar geachte) Rus Mikhail Igolnikov kampioen en werd de Duitser Robin Gutsche verassend tweede. De Serviër Nemanja Majdov en de Japanner Shinichi Fuchihara werden derde.