Na Podgorica van vorige week staat vandaag Den Haag op het programma. Het is lang geleden dat er een wereldtop toernooi in Nederland is gehouden, maar de komende vier jaar mag Den Haag een Grand Prix (onderdeel van de International Judo Federation World Tour) organiseren. Kortom een toernooi van het allerhoogste niveau. Jim zit vanwege z’n studie niet 24/7 op Papendal en ‘krijgt’ normaal gesproken geen Grand Prix, maar omdat Nederland het gastland is mogen ze in iedere klasse maar liefst 4 judoka’s afvaardigen, en dus konden ze natuurlijk niet om de meervoudig Nederlands kampioen heen.

De ambiance van het toernooi is formidabel. De belichting, het geluid, de matten, alles is echt top notch.


Als Jim aan de beurt is wordt hij dan ook groots aangekondigd. Als de ‘ringspeaker’ begint met ‘dames en heren, nu onze trots in de klasse tot 81 kilo' staat het kippenvel al dik op de armen. Er worden vervolgens nog wat hoogtepunten (NK en EK) van hem opgenoemd en wordt z’n tegenstander, de Belg Matthias Casse omgeroepen. Dat deze wereldkampioen junioren is geworden, wordt vanuit chauvinistisch standpunt maar achterwege gelaten :)

Jim (blauw) tegen Casse

Ze zijn aan elkaar gewaagd. Vier keer eerder troffen ze elkaar, één keer won Casse en drie keer won Jim. Casse zijn huidige coach is vele jaren Jim z’n coach geweest in Hoogvliet. Jim heeft veel geleerd van hem, maar heeft dus ook geen geheimen voor hem. Hetgeen hier wellicht niet in z’n voordeel is. Coaches is hier sowieso wel een dingetje want Jim had gevraagd of z’n eigen coach Rob Henneveld bij hem aan de mat mocht zitten, maar dat verzoek is afgewezen. Hier zitten namelijk alleen Papendal coaches langs de mat. Jammer, maar er valt wel wat voor te zeggen. Papendaller John van der Meer is op zich ook een topcoach, maar twee wedstrijdplannen hebben is niet handig.

Tot slot, en dan stop ik met ‘zeuren’, is Jim z’n gekneusde rechtervoet weer erg pijnlijk. Dat EK van vorige week heeft hem zeker geen goed gedaan, en ook heeft hij er al twee weken niet door kunnen trainen. Kortom, wederom tape erom en pijnstillers slikken.

De partij begint aftastend en Jim krijgt als eerste een shido wegens passiviteit. Er gaat een tandje bij en Jim zet een beenworp (ko-uchi-gari) in. Casse landt op z’n schouder maar de worp blijft helaas zonder score.

Jim (blauw) zet ko-uchi-gari in

Dan maakt Jim een offerworp. Hij maakt geen punt maar stuurt de Belg daarna wel in één beweging door naar z’n rug. Precies aan het begin van de doorstuur actie roept de scheidsrechter mate! (break) en dus blijft ook deze worp zonder score. Jim loopt wel wat mank weg en heeft blijkbaar last van z’n rechtervoet. De pijn komt vandaag dus helaas door de pillen heen.

Jim (blauw) stuurt Casse door

Dan zet Casse een lage schouderworp in. Jim wil de worp overnemen, maar dit mislukt. Jim landt hard op z’n nek en komt daarna op z’n zij. Casse komt met 1-0 voor te staan.

Casse probeert dan de partij op slot te gooien en Jim probeert wat hij kan. Casse krijgt een shido voor afhoudend judo en Jim maakt een heupworp, zonder score.

Jim (blauw) maakt uchi-mata

En zo gaat het door tot de tijd op is… Jim verliest de partij en is uitgeschakeld. Herkansing krijg je hier pas als je bij de laatste 8 weet te komen. Balen. Casse gooide met een snelle ippon later heel knap de nummer 2 van de wereldranglijst (Saeid Mollaei) eraf en wist hier derde te worden.

Toen Jim uiteindelijk richting de tribune kwam om vrienden en familie te bezoeken werd al snel duidelijk dat ook al had hij de partij weten te winnen, hij op zeker niet meer had kunnen judoën. Z’n hoofd stond uit het lood op z’n romp en z’n nek zat helemaal vast. De fysio had hem al spierverslappers gegeven en de bondsarts wilde dat er gelijk foto’s van z’n nek gemaakt zouden worden.

Op naar het ziekenhuis, en dus ook zo snel mogelijk langs alle handtekeningenjagers zien te komen. Normaal super leuk natuurlijk, maar nu niet echt handig.

In de rij voor handtekeningen

In het ziekenhuis wilde de arts dat er een ct-scan gemaakt zou worden en zo geschiedde.

Jim wacht op ct-scan

Na lang (zo’n 4 uur) wachten kwam dan eindelijk de verlossing. Z’n nekspieren hebben hun werk goed gedaan, de foto’s zagen er goed uit! Pfffff, opgelucht langs de Chinees en naar huis.

Heel erg jammer dat Jim hier vandaag aan het thuispubliek niet heeft kunnen laten zien wat ie waard is. Als alle omstandigheden gunstig waren geweest had hij hier best een potje kunnen breken, maar dat was nou eenmaal niet het geval.

Nu nek, voet en alle andere pijntjes laten helen. Het ziet er naar uit dat dit lange seizoen (dat in januari alweer begint) nu voorbij is. Maar wat een seizoen was dit weer zeg! Drie keer op het podium van een European Cup, prolongatie van z’n Nederlandse titel (incl. het verkrijgen van een derde dangraad) én een podiumplek op het EK tot 23 jaar. Had slechter gekund ;)